دستت را به من بده تا از آتش بگذریم

آنان که سوختنـــــد همه تنهـــــا بودند

هرگز به دستش ساعت نمی بست

روزی از او پرسیدم:

پس چگونه هست که همیشه سر ساعت می آیی؟

گفت: ساعت را از خورشید می پرسم

پرسیدم: روزهای بارانی چطور؟

گفت: روزهای بارانی

همه ی ساعت ها ساعت عشق است

راست می گفت

یادم آمد که روزهای بارانی

او همیشه خیس بود

سجاده ام كجاست؟

مي خواهم از هميشگی اين اضطراب بر خيزم

اين دلگرفتگي مدام شايد

تاثير سايه ام باشد

كه اين سان گستاخ و سنگوار

بين خدا و دلم ايستاده ام

سجاده ام كجاست؟

   آقا گمانم من شما را دوست...       

              حس غریت و آشنا را دوست...

  نه نه! چه می گویم فقط اینکه     

              آیا شما یک لحظه ما را دوست؟

   منظور من اینکه شما با من...       

              من با شما این قصه ها را دوست؟

  ای وای! حرفم این نبود اما     

               سردم شده آب و هوا را دوست...

  حس عجیب پیشتان بودن       

                نه! فکر بد نه! من خدا را دوست...

  از دور می آید صدای پا            

                حتی همین پا و صدا را دوست...

  اینبار دیگر حرف خواهم زد

                آقا گمانم من شما را دوست...

اینبار تو بگو "دوستت دارم"

نترس

من آسمان را گرفته ام که به زمین نیاید

خالق شبی نشست و حسابی غم آفرید

شادی هم آفرید و لیکن کم آفرید

یک لحظه آن دو را به هم آمیخت عشق شد

آنگاه بی درنگ از آن آدم آفرید

در سوگ مرگ " غرور " ات,

تمامی " یک دقیقه " های زندگی ام,

سکوت!

عید است و خیال میهمانی دارم

افسوس کمی جنون انی دارم

ان قدر غباری ام که تا اخر عید

یکریز فقط  خانه تکانی  دارم

من نام کسی نخوانده ام الا تو

با هیچ کسی نمانده ام الا تو

عید امد و من خانه تکانی کردم

از دل همه را تکانده ام الا تو

 از همین حوالی روزهای کند

بیخود طولانی می گذریم

و باد فقط بر سر شاخه های شکسته می وزد...

ما اشتباه می کنیم که از چراغ انتظار شکستن شب داریم,

شب... سرانجام خودش می شکند !

دوباره سیب بچین حوا

من خسته ام

بگذار از اینجا هم بیرونمان کنند . . .

تو به من با دستکش دست دادی

من اما نیمی از انگشتانم را در میان دست هایت جا گذاشتم

و نیمی از لبانم را در دهان تو !

باران خيسمان مي كرد

و بر باراني هامان سبزه سبز مي شد . . .

قول داده ام هنگام شنيدن نامت بي خيال باشم !

از اين قول در گذر

چرا كه با شنيدن نامت

صبر ايوب را كم دارم

براي فرياد نزدن !

اين جايم

بر تلي از خاكستر

پا بر تيغ مي كشم

و به فريب هر صداي دور

دستمال سرخ دلم را تكان مي دهم

***

ريشه در اعماق اقيانوس دارد شايد

اين گيسو پريشان كرده